O, przeczytałam dobrą ksiażkę!Nie wiem zupełnie nic o astrologii. W to że losy bohaterów są podporządkowane ruchom gwiazd i planet muszę uwierzyć autorce na słowo. I wierzę. Bo konstrukcja stworzona przez Eleanor Catton już na poziomie “ziemskim” jest tak misterna i tak dopracowana, że przestaję się czemukolwiek dziwić. Autorka odwzorowała mapę nieba nad Nową Zelandią w 1866 i akcja rozwija się w zgodzie z ruchami ciał niebieskich? Dlaczego nie, w końcu tu wszystko w tej powieści chodzi jak w

Tak naprawdę, wbrew tytułowi, ani główna bohaterka, ani jej matka nigdy nie odważyłyby się modlić “o lepsze dni”. To niebezpieczne, to jak kuszenie losu. Chcesz przetrwać, przeżyć, uchronić się przed handlarzami narkotyków? Módl się o deszcz, o piżamę, o łyżki, w każdym razie o nic ważnego. To filozofia matki głównej bohaterki.W małej meksykańskiej wiosce, w której mieszka Ladydi, żyją właściwie same kobiety. Mężczyźni wyjechali w poszukiwaniu lepszego zarobku do Stanów Zjednoczonych. I kobiety

Yasmin Alibhai-Brown urodziła się w Kampali, w Ugandzie, w rodzinie induskiej. Jest muzułmanką, absolwentką Osfordu, brytyjską dziennikarką. Od lat mieszka w Anglii, gdzie trafiła, gdy w Ugandzie Azjaci przestali być mile widziani… Historia rodziny autorki to historia ludzi bez korzeni. A może raczej ludzi, którzy mają ich zbyt dużo? Jak bowiem budować swoją tożsamość, jeśli korzeni można się doszukiwać na trzech kontynentach, ale właściwie na żadnym z nich nie jest się u siebie? Alibhai-Brown

Powieść bez bohatera - tak brzmi podtytuł. Czy jednak chodzi tylko o to, że spośród tak wielu postaci trudno wybrać tę najważniejszą? Chyba nie, tym bardziej, że jednak dwie bohaterki wyraźnie się wyróżniają. Może więc rzecz raczej w samej specyfice targowiska próżności, na którym o bohaterów raczej trudno - są szubrawcy, oszuści, manipulanci, uwodziciele, kłamcy, próżniacy, egoiści, ewentualnie ci naiwni, głupi lub zaślepieni. W Targowisku próżności takich postaci znajdziemy mnóstwo - a czy

Wiem, że nie czytam na wyścigi. Nie czytam, żeby dobić do jakiegoś konkretnego wyniku. Nie czytam, żeby komuś coś udowodnić. Wiem, że liczby nie są tak ważne. Musiałam się tego nauczyć - jeszcze parę lat temu zawsze miałam plan do zrealizowania (mniej więcej 10 książek miesięcznie), sama narzuciłam sobie swego rodzaju rygor. Tylko po co? Wydaje mi się, że teraz podchodzę do tego normalniej, bardziej na luzie. Bo przecież czytam dla siebie - dla własnej przyjemności i satysfakcji. Czytam nie