Albo twierdzicie zawzięcie, że “książka jest zawsze lepsza od filmu” i patrzycie z niechęcią na filmowe ekranizacje ulubionych powieści w obawie, że film zniszczy waszą wizję, albo przeciwnie - tak jak ja oglądacie z równym zapałem, co czytacie, z radością porównujecie film z oryginałem i wypatrujecie z nadzieją adaptacji książek, które lubicie.No i niektóre książki przecież aż się proszą, by przenieść je na ekran! Gdyby jakieś studio filmowe szukało genialnych pomysłów, to spokojnie, ja

Znacie już Flawię? Tę bystrą jedenastolatkę, która ma zamiłowanie do trucizn i rozwiązywania zagadek kryminalnych? Jeśli nie, to szybko, szybko, zabierajcie się za serię Alana Bradleya. Obelisk kładzie się cieniem to już szósty tom, który przyniesie odpowiedzi na wiele ważnych pytań. Czym jest Remiza? Co się tak naprawdę stało z Harriet? Dlaczego siostry nienawidzą Flawii? Co kombinuje ciotka Felicity? I w końcu, o co chodzi z tymi kanapkami z bażantem?Jak zwykle w pobliżu Buckshaw ktoś ginie.

Nie było w październiku aż tak dobrze, jak w trakcie wakacyjnych miesięcy, ale… 7 książek? To i tak chyba nieźle… :)Tajemna historia, Donna TarttGłośny ostatnio Szczygieł był całkiem dobry, ale tak naprawdę to debiutancka powieść autorki, czyli wydana ponad dwadzieścia lat temu Tajemna historia podobała mi się o wiele bardziej. Donna Tartt ma swój charakterystyczny styl pisania i prowadzenia historii, ale tym razem fabuła jest bardziej zwięzła, a wszystko zdaje się być na swoim miejscu. Także

Erebus i Terror wypłynęły z Anglii w 1845. Celem wyprawy było znalezienie Przejścia Północno-Zachodniego, krótszej drogi z Europy do Azji. Po raz ostatni ekspedycję widzieli członkowie załogi statków wielorybnicznych, jeszcze w 1845. Potem - żadnych wiadomości, żadnego znaku życia. Nikt więcej już Terroru, ani Erebusa nie zobaczył.Nie wiemy prawie nic. Dlatego też Dan Simmons podczas pisania Terroru miał, przynajmniej do pewnego stopnia, wolną rękę. Z dostępnych nam faktów stworzył porządne

Myślałam, że wyrosłam. Myślałam, że to już nie dla mnie. Patrzyłam na takie książki z pewnym pobłażaniem i stwierdzałam: “głupoty”. I chociaż metrykalnie jestem tylko trochę za stara na młodzieżówki, to unikałam ich już od paru lat. Zdarzały mi się jakieś pojedyncze “wybryki”, bo przecież mniej więcej trzy lata temu przeczytałam i pokochałam Igrzyska śmierci. A przed rokiem wpadłam na Rywalki, które jednak okazały się literacką zapaścią i teraz są moją naczelną książką “do bicia”.No i proszę,